Don’t cry out of self pity in forcing your way through
For I will not be vunnerable to slander made by you

© Epica – Run for a Fall

Voor het eerst wil ik echt volwassen worden. Groot zijn. Waarom? Omdat ik geloof dat ik dan nog steeds bij Mickey ben. Nog steeds zijn vriendinnetje zal zijn. En dat altijd zal blijven. Gewoon na elke dag op de bank in zijn armen zitten, en dan vervolgens niet meer denken aan de dingen die die dag zijn gebeurd.
De volwassen-dingen lijken me dan weer wat minder, maar ik ben er van overtuigd dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken. Ik overleef het wel. We overleven het wel.

Samen.

Ik vind dat ik meer lijk op de Wanders kant. Als ik het zo bekijk is die kant meer nuchter, meer ‘houd het simpel’. En ik ben daar blij mee. Ik ben daar trots op.

Alweer oktober. Normaal zou dit mijn leukste maand zijn van het jaar, maar deze keer valt dat wel mee. Het enige leuke is nu dat ik de 26e jarig ben, en dat we dan Disneyland gaan. (We gaan in de herfstvakantie naar Parijs.) Maar als we terug komen is er de “as-uitstrooiing” van mijn opa. Ik vind het heel jammer dat hij niet begraven is, want zodra hij is uitgestrooid is hij echt weg. Gewoon verdeeld over een stukje gras. Maar het is zijn keuze en ik respecteer het ook, maar toch. Hij was zo.. een opa die echt om zijn dierbaren gaf. Een geweldige man. Ik mis hem echt - het lijkt wel alsof ik iedereen deze maand mis.
Ina mis ik ook. Elke keer als de bus erlangs op rijdt wil ik uitstappen, maar ik heb simpelweg geen tijd. En het is echt heel fijn om bij haar graf te zitten, het maakt me rustig.
En hoewel Mickey er nog gewoon is, hem mis ik ook elke keer meer als hij weggaat.

Het klinkt misschien egoïstisch, maar was iedereen er nou maar nog gewoon.

Hij is mijn lichtje in de duisternis,
mijn vleugels die me laat vliegen,
mijn geluk dichtbij,
mijn praatpaal,
en verder alles wat ik ik nodig heb.
Na meer dan voel ik 1 jaar nog steeds hetzelfde als toen ik hem voor het eerst zag.

Bijzonder toch?

Ik weet niet altijd iets te schrijven en die kleine gedichtjes geven al genoeg aan wat ik wil zeggen. Lange verhalen zijn dus samengevat in dat kleine stukje. Ik zeg niet dat ze allemaal over mij gaan, maar grotendeels wel. Denk daar maar eens over na.

Ik hoop dat ik later wel weer stukjes kan schrijven, want daarvoor is een weblog natuurlijk, niet om alleen maar dingen te quoten. En natuurlijk dat jullie (of alleen jou, ‘t zou zo maar kunnen dat maar 1 persoon het leest) een beetje bij blijven met hoe ik me voel en waar ik mee zit.

How to break a heart.
It is not difficult
Anyone can do it
So could you, if you tried
Just find a light
And switch it off
As easy as blinking
That’s what I was taught
When I was too young to ask
By ladies in white nightgowns
In dripping weeds and black ribbons
A girl’s best friend is a small handgun
The question was useless
For I could say yes
But you’ve got to ask my army
And they are not inclined to grant favours just now.

© Emilie Autumn

De liefde
geeft ons in één tel
wat we met jarenlang
zwoegen en ploeteren
nauwelijks weten te bereiken

© Johann Wolfgang von Goethe

De afwezigheid
is voor de liefde
wat de wind
is voor het vuur:
hij dooft het kleine vuur
en wakkert het grote aan.

© Bussy Rabutin

Ik ben trots op opa, trotser dan hij op mij en Jill was.