Ik vind dat ik meer lijk op de Wanders kant. Als ik het zo bekijk is die kant meer nuchter, meer ‘houd het simpel’. En ik ben daar blij mee. Ik ben daar trots op.

Alweer oktober. Normaal zou dit mijn leukste maand zijn van het jaar, maar deze keer valt dat wel mee. Het enige leuke is nu dat ik de 26e jarig ben, en dat we dan Disneyland gaan. (We gaan in de herfstvakantie naar Parijs.) Maar als we terug komen is er de “as-uitstrooiing” van mijn opa. Ik vind het heel jammer dat hij niet begraven is, want zodra hij is uitgestrooid is hij echt weg. Gewoon verdeeld over een stukje gras. Maar het is zijn keuze en ik respecteer het ook, maar toch. Hij was zo.. een opa die echt om zijn dierbaren gaf. Een geweldige man. Ik mis hem echt - het lijkt wel alsof ik iedereen deze maand mis.
Ina mis ik ook. Elke keer als de bus erlangs op rijdt wil ik uitstappen, maar ik heb simpelweg geen tijd. En het is echt heel fijn om bij haar graf te zitten, het maakt me rustig.
En hoewel Mickey er nog gewoon is, hem mis ik ook elke keer meer als hij weggaat.

Het klinkt misschien egoïstisch, maar was iedereen er nou maar nog gewoon.

Hij is mijn lichtje in de duisternis,
mijn vleugels die me laat vliegen,
mijn geluk dichtbij,
mijn praatpaal,
en verder alles wat ik ik nodig heb.
Na meer dan voel ik 1 jaar nog steeds hetzelfde als toen ik hem voor het eerst zag.

Bijzonder toch?

Ik weet niet altijd iets te schrijven en die kleine gedichtjes geven al genoeg aan wat ik wil zeggen. Lange verhalen zijn dus samengevat in dat kleine stukje. Ik zeg niet dat ze allemaal over mij gaan, maar grotendeels wel. Denk daar maar eens over na.

Ik hoop dat ik later wel weer stukjes kan schrijven, want daarvoor is een weblog natuurlijk, niet om alleen maar dingen te quoten. En natuurlijk dat jullie (of alleen jou, ‘t zou zo maar kunnen dat maar 1 persoon het leest) een beetje bij blijven met hoe ik me voel en waar ik mee zit.

How to break a heart.
It is not difficult
Anyone can do it
So could you, if you tried
Just find a light
And switch it off
As easy as blinking
That’s what I was taught
When I was too young to ask
By ladies in white nightgowns
In dripping weeds and black ribbons
A girl’s best friend is a small handgun
The question was useless
For I could say yes
But you’ve got to ask my army
And they are not inclined to grant favours just now.

© Emilie Autumn

De liefde
geeft ons in één tel
wat we met jarenlang
zwoegen en ploeteren
nauwelijks weten te bereiken

© Johann Wolfgang von Goethe

De afwezigheid
is voor de liefde
wat de wind
is voor het vuur:
hij dooft het kleine vuur
en wakkert het grote aan.

© Bussy Rabutin

Ik ben trots op opa, trotser dan hij op mij en Jill was.

Ik had niet gedacht dat het zo snel zou gaan, ik denk dat het ongeveer 1/2 maanden heeft geduurd. Vanavond om 18:00 wordt er bij hem euthanasie gepleegd. Of gedaan, ik weet niet precies hoe dat noemt. Ik kreeg het gister te horen, papa zou het eigenlijk vandaag pas vertellen. Maar ik ben blij dat ik het eerder weet, anders zou het toch wel een grotere klap zijn. Niet dat deze ‘klap’ niet groot was, ik heb toch wel een tijdje lopen snikken op papa’s schouder.

Ik ga opa missen. Hij was altijd zo vrolijk en optimistisch, dat bewonderde ik aan hem. Mijn zus en ik moeten een paar woorden opschrijven over opa, zodat papa er een mooi geheel van kan maken. Dat wat ik net zei komt er zeker bij. Ik vind het ook zielig voor oma en papa. Oma is dan alleen, en papa is dan zijn vader kwijt. Twee van de dingen die je niemand toewenst. Maar het is het beste voor opa. Dat maakt het toch wat fijner. Nu had hij ook geen leven meer, vele uren slapen en dan maar een half uurtje of minder wakker. Vanavond zal ik denk ik toch weer moeten snikken, maar dat mag ook wel. Ik verlies mijn lieve opa.
Ik hoop dat hij het maar beter zo heeft.

Ik ben misschien te laat geboren,
of in een land met ander licht.
Ik voel me altijd wat verloren,
al toont de spiegel mijn gezicht.
Ik ken de kroegen en kathedralen,
van Amsterdam tot aan Maastricht.
Toch zal ik elke dag verdwalen,
dat houdt de zaak in evenwicht.

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.

Ik zal m’n vrienden niet vergeten,
want wie mij lief is blijf me lief.
En waar ze wonen moest ik weten,
maar ik verloor hun laatste brief.
Ik zal ze heus nog wel ontmoeten,
misschien vandaag, misschien over een jaar.
Ik zal ze kussen en begroeten,
het komt vanzelf weer voor elkaar.

Ik ben gelukkig niet verankerd,
soms woon ik hier, soms leef ik daar.
Ik heb mijn leven niet verkankerd,
‘k heb geen bezit en geen bezwaar.
Ik hou van water en van aarde,
ik hou van schamel en van duur.
D’r is geen stuiver die ik spaarde,
ik leef gewoon van uur tot uur.

Ik zal ook wel eens een keertje sterven,
daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
en verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog jouw zanger,
jouw zwarte schaap, jouw trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
en laat me blijven wie ik ben.

Laat me, laat me, laat me m’n eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.
Laat me, laat me, laat me m’n eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.

© Ramses Shaffy – Laat Me