when I grow up.

Voor het eerst wil ik echt volwassen worden. Groot zijn. Waarom? Omdat ik geloof dat ik dan nog steeds bij Mickey ben. Nog steeds zijn vriendinnetje zal zijn. En dat altijd zal blijven. Gewoon na elke dag op de bank in zijn armen zitten, en dan vervolgens niet meer denken aan de dingen die die dag zijn gebeurd.
De volwassen-dingen lijken me dan weer wat minder, maar ik ben er van overtuigd dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken. Ik overleef het wel. We overleven het wel.

Samen.

Wanders

Ik vind dat ik meer lijk op de Wanders kant. Als ik het zo bekijk is die kant meer nuchter, meer ‘houd het simpel’. En ik ben daar blij mee. Ik ben daar trots op.

I miss you.

Alweer oktober. Normaal zou dit mijn leukste maand zijn van het jaar, maar deze keer valt dat wel mee. Het enige leuke is nu dat ik de 26e jarig ben, en dat we dan Disneyland gaan. (We gaan in de herfstvakantie naar Parijs.) Maar als we terug komen is er de “as-uitstrooiing” van mijn opa. Ik vind het heel jammer dat hij niet begraven is, want zodra hij is uitgestrooid is hij echt weg. Gewoon verdeeld over een stukje gras. Maar het is zijn keuze en ik respecteer het ook, maar toch. Hij was zo.. een opa die echt om zijn dierbaren gaf. Een geweldige man. Ik mis hem echt - het lijkt wel alsof ik iedereen deze maand mis.
Ina mis ik ook. Elke keer als de bus erlangs op rijdt wil ik uitstappen, maar ik heb simpelweg geen tijd. En het is echt heel fijn om bij haar graf te zitten, het maakt me rustig.
En hoewel Mickey er nog gewoon is, hem mis ik ook elke keer meer als hij weggaat.

Het klinkt misschien egoïstisch, maar was iedereen er nou maar nog gewoon.

Trots

Ik ben trots op opa, trotser dan hij op mij en Jill was.

Don’t slip away.

Ik wil mijn opa niet kwijt.
Laat ‘m nog even hier blijven.

Alsjeblieft…

Don’t worry, be happy.

Ik las net mijn oude blogs terug, en ik zag dat ik een beetje van die deprimerende blogs heb. Nou, dat jullie het weten, ik heb geen negatief zelfbeeld van mezelf. (Met dank aan Layla voor de mooie woorden ervoor.) Ja, ik geef toe – als je het zo leest lijkt het er wel op.
Maar ik ben wel trots op mezelf.
Ik kan mezelf wel mooi vinden.
Ik kan ook aan leuke dingen denken.
Het komt dan wel door mijn vrienden en Mickey, maar ik kan het wel!

Want waarom sip zijn, als het eigenlijk niet nodig is? (:

When I’m dead, give me roses.

Elke tiener wilt wel een keertje dood; zover ik weet. Zelf vind ik dat ik een persoon ben die zichzelf het laatste mag dood wensen, want ik heb het helemaal niet zo zwaar. Ik ben gewoon zielig; en deze keer niet op een ‘goede’ manier.

Maar mocht ik plosteling sterven, bijvoorbeeld aan een auto-ongeluk, geef me dan rozen. Dat is het laatste wat ik wil.
Het mag een rommelige ceremonie worden, lelijk graf en alles mag fout gaan wat er maar fout kan gaan – maar zorg wel voor de rozen.

Dat zou mijn allerlaatste wens zijn.

Net zoals magie.

Soms wil ik gewoon van de aardbodem verdwijnen, even een tijdje niet meer bestaan. Dat een tovernaar met zijn stokje naar je toe komt, een keer op je tikt en “poef”, je bent er niet meer. Ik zou er even niet meer willen zijn om al die zorgen weg te denken. Geen stress om een proefwerk, geen stress om.. tsja, in ieder geval geen stress voor school. Een tijdje lang alleen zijn – of met één of twee mensen – om over dingen na te denken, alles op een rijtje te zetten en dan ‘opgefrist’ terugkeren. Alsof er niets was gebeurd.
Net zoals magie.

Sukkels.

In groep 8 is het allemaal zo makkelijk. Je zegt tegen je vriendin “ik vind die best wel leuk”, en voor je het weet heb je verkering met iemand; terwijl je niet weet of die persoon jou ook ‘best wel leuk’ vind.
Eigenlijk is er in de eerste klas niet veel veranderd. Nog steeds zie ik kinderen van mijn leeftijd door de gangen lopen, zonder hun vriendje/vriendinnetje (als ze die dan tenminste hebben). Nog steeds zie ik ze geen moment samen – zoals dat op de basisschool ook regelmatig gebeurt. Die mensen die zo doen vind ik sukkels. Als je met een persoon hebt dan wil je toch de rest van de dagen bij die persoon zijn? Het is toch geen kledingstuk die even van pas komt? “Oh, vandaag vind ik wel dat ik bij je kan lopen.”
Zelf ben ik gewoon te schijterig om met die persoon om te gaan, maar als je overal op je hyves, msn en weet ik veel waar gaat schrijven “I LOVE …”, dan vind ik wel dat je met die persoon moet omgaan.
Oké, ze bellen met elkaar. Oh help, hoe kon ik dat vergeten. Eerst op school elkaar geen seconde aankijken, en maar bellen doen ze úren. Als je niet veel met elkaar omgaat vind ik niet dat je over je relatie mag opscheppen. Ik begrijp het als je ver weg woont, dan zie je elkaar gewoon minder. Maar als je elkaar elke dag op school ziet kan je toch wel met elkaar omgaan? Ik zeg niet dat je elke seconde bij elkaar moet zijn, maar in de pauzes kan je elkaar toch wel gedag zeggen; zoveel moeite kost dat toch niet?

Ik weet het, zelf durf ik het allemaal niet, maar ik wil gewoon niet dat mensen zo dom doen. Straks is er iemand écht verliefd op een persoon, maar die heeft dan al met een andere persoon waar ‘ie dan helemaal niet op is. Dat zou toch zonde zijn?

I need a holiday.

Gosh, wat heb ik zin in vakantie. Zo, blog klaar.
Muwhaha, nee grapje. Ik ga lekker een stukje schrijven over hoe graag ik vakantie wil.

Vakantie. Wat houdt dat nou in. Luieren op het strand, bergklimmen in de Alpen, of shoppen tot je neervalt. Iedereen heeft een andere kijk op zijn/haar vakantie. Ik persoonlijk vind luieren op het strand, met vrienden afspreken, dagenlang achter de computer zitten een echt vakantie gevoel. En andere willen een hele dag niets doen.

Ik wil gewoon vakantie, om deze nutteloze dingen te gaan doen. Toch zit er een nadeel aan vakantie (waar je zeker nog niet aan had gedacht). Vrienden. Als je op vakantie gaat heb je geen vrienden om je heen – oké, vakantie vrienden, maar die bedoel ik niet. Vrienden die je dagelijks ziet op school, vrienden die jou door en door kennen. Als die ook op vakantie gaan, nadat jij terug bent gekomen, kun je ze wel 6 tot 7 weken niet meer zien - dat is dan wel de extreme vorm, maar toch. Je moet ze wel missen. Zelf ben ik niet een persoon die snel afspreekt, en vooral niet met mijn jongensvrienden. Op een of andere manier vind ik dat eng – net zoals kinderen in groep 4 dat vinden. ‘Oh, ga jij met die spelen? Aaah!’
Maar daar heb ik het nu niet over, ik heb het over vakantie. Holiday. Vacation. Permiso. Of whatever. Lekker ver weg in een warm land, of gewoon thuis blijven. Maar toch ga je je vrienden missen, wat er ook gebeurt. Zélfs de stomme mensen uit je klas, je hebt ze tenslotte niet meer om je heen, en je kunt ze dus ook niet uitschelden ofzo. Of tegen ze klagen dat ze dom doen. Zo krijg je toch een hele andere kijk op vakantie.
Iedereen denkt vast bij het woord vakantie aan laat opblijven en zo. Ik dus niet.

Ooh, Saterday’s lonely
Ohh, Sunday’s cruel.
One thing, one wish only,
Wanna go back, wanna go back to school.