Sukkels.
In groep 8 is het allemaal zo makkelijk. Je zegt tegen je vriendin “ik vind die best wel leuk”, en voor je het weet heb je verkering met iemand; terwijl je niet weet of die persoon jou ook ‘best wel leuk’ vind.
Eigenlijk is er in de eerste klas niet veel veranderd. Nog steeds zie ik kinderen van mijn leeftijd door de gangen lopen, zonder hun vriendje/vriendinnetje (als ze die dan tenminste hebben). Nog steeds zie ik ze geen moment samen – zoals dat op de basisschool ook regelmatig gebeurt. Die mensen die zo doen vind ik sukkels. Als je met een persoon hebt dan wil je toch de rest van de dagen bij die persoon zijn? Het is toch geen kledingstuk die even van pas komt? “Oh, vandaag vind ik wel dat ik bij je kan lopen.”
Zelf ben ik gewoon te schijterig om met die persoon om te gaan, maar als je overal op je hyves, msn en weet ik veel waar gaat schrijven “I LOVE …”, dan vind ik wel dat je met die persoon moet omgaan.
Oké, ze bellen met elkaar. Oh help, hoe kon ik dat vergeten. Eerst op school elkaar geen seconde aankijken, en maar bellen doen ze úren. Als je niet veel met elkaar omgaat vind ik niet dat je over je relatie mag opscheppen. Ik begrijp het als je ver weg woont, dan zie je elkaar gewoon minder. Maar als je elkaar elke dag op school ziet kan je toch wel met elkaar omgaan? Ik zeg niet dat je elke seconde bij elkaar moet zijn, maar in de pauzes kan je elkaar toch wel gedag zeggen; zoveel moeite kost dat toch niet?
Ik weet het, zelf durf ik het allemaal niet, maar ik wil gewoon niet dat mensen zo dom doen. Straks is er iemand écht verliefd op een persoon, maar die heeft dan al met een andere persoon waar ‘ie dan helemaal niet op is. Dat zou toch zonde zijn?
Reageer