Zwakke vorm van filosofie.

Ik kan er niet meer omheen. Elke dag denk ik eraan, het is niet weg te krijgen. Gisteravond zat mijn vader iets te lezen, en sinds kort had hij daar een bril voor nodig. Dat betekend dat zijn ogen het minder goed doen. Dus ook dat hij ouder word. Dus, ook sneller dood. Waar blijft hij dan? Blijft hij aan mijn zij, of gaat hij naar de hemel? Dit is nog maar een klein voorbeeldje die iedereen zich wel eens afvraagt. Je hebt ook dingen zoals: ‘Waarom is de lucht blauw?’ en ‘Hoe komen we aan het woord boom?’

 

Helaas denk ik niet aan die simpele dingen. Bij mij is het eerder: ‘Hoe komt het dat het Universum oneindig is?’ Dat kan toch niet? Maar als het zou stoppen, dan zou daar ook iets achter moeten liggen. En als dat stopt, dan zou daar óók iets achter moeten liggen, enzovoorts, enzovoorts. Soms is het erg vervelend, je bent uitgeput en dan komt dat onderwerp in je hoofd. Het kan natuurlijk ook fijn zijn, hoewel dat bijna nooit voorkomt. Dan zit je in de bus, en dan kijk je vrolijk om je heen hoe het allemaal komt dat dat mooie er allemaal is.

‘Zou God dat gemaakt hebben? De oerknal misschien? Iedereen weet dat alles groeit op vruchtbaar grond zoals lava, en de aarde is nou eenmaal in mekaar ‘’gesplast’’, en dus ook warm geworden.’

Dit was misschien niet een goed voorbeeld, maar zo iets zou je dus aan kunnen denken.

 

Dat is dus filosofie. Als je er aan denkt, ben je een filosoof. Allemaal moeilijke woorden, dus vergeet het maar weer. Denk maar zo, je denkt aan dingen waar je niet aan hoeft te denken. Je ziet ook vaak posters met: ‘Ik denk, dus ik besta’ (Of net het omgekeerde). Die zinnen, die vind ik nogal onzin. Het is natuurlijk wel op en top filosofisch, maar die zin blijf ik maar raar vinden. Ik denk dan toch liever aan mijn eigen filosofische dingen.

 

Ik weet trouwens niet waar dat allemaal vandaan komt. Het was er ineens. Het zit dus ook in mijn hoofd. Eerst dacht ik over doodgaan na, maar langzamerhand komen er steeds meer vragen bij. Dat doodgaan, dat komt misschien wel doordat een vriendin van mij was overleden. Misschien ben ik daarom wel ineens een filosoof. Toch vind ik het maar raar. Straks moet ik nog in therapie, omdat ik er aan denk. En dat terwijl ik 13 ben. Gelukkig is het niet té erg, ik heb nog wel een normaal leven. Ik lach, ga naar school, en ik ben erg tevreden met mijn leven. Nu ik erover nadenk, ik ben best trots op mijn filosofischheid. Niet iedereen op mijn leeftijd heeft dat. Misschien als ik erover begin, dat er dan ineens heel veel mensen filosoof zijn, maar ik zeg het niet zo snel. Straks kijken ze me allemaal raar aan, alsof ik een gek ben. Gek, wie heeft dat woord bedacht? Oké, een man/vrouw, maar dan nog. Wie zorgde ervoor dat die persoon dat in z’n hoofd kreeg? Hoppa, weer een filosofische gedachte. Toch best vervelend soms.

 

Het meeste waar ik me aan erger, is de tijd. Tijd gaat altijd vooruit, het staat nooit stil. Hoe komt dat? En waarom kunnen we alleen door onze ogen kijken? Omdat bij de Sims, (dat spel, iedereen kent dat vast wel,) daar kan de tijd vriezen, sneller spelen, en natuurlijk ook normaal tempo afspelen. Waarom kunnen wij dat niet? En bij de Sims kun je ook met meerdere personen ‘spelen’. Waarom zien wij maar één blik? En niet vier? En iedereen ziet ook nog anders. Bijvoorbeeld wat de een rood vindt, vindt de ander roze.

 

Dit zijn natuurlijk domme vragen, ‘omdat het niet kan’. Maar van de tijd, die is toch niet dom? Dat zou iedereen toch wel willen weten? Oh, er popt een nieuwe vraag op in mijn hoofd, die even vervelend is als alle andere vragen. ‘Hoe komt het dat we zo’n lichaam hebben? En niet een vis?’ Op die tweede vraag kom ik zo weer op terug, maar die eerste is toch raar? We hebben organen, en zonder die kunnen we niet leven. Waarom hebben ze geen andere dingen in ons lichaam gedaan? Zoals een soort beker. (Oké, die was echt dom, maar ik moest even een voorbeeld hebben.) En die vraag van de vis. Waarom zijn we geen vis? Horen we zo te zijn? En vissen, ook echt vissen? Nu we het toch over dieren hebben, kunnen dieren óók denken? En zo ja, net als ons? Denken hun ook na hun uiterlijk? Goed, het zijn natuurlijk rare vragen. Maar ik ben gelukkig niet de enige die erover nadenkt.

 

Denk maar niet te veel na over het leven, het is allemaal frustrerend.