Trots.

Soms haat ik mezelf. Dat hebben jullie waarschijnlijk niet door – het is ook voornamelijk thuis. Dan maak ik huiswerk, en dan krijg ik het niet op tijd af. Of ik leer niet goed genoeg. Of het is iets anders onbenulligs. Dan kan ik zó boos op mezelf worden. Of als ik jaloers word. Dan kan ik mezelf ook niet uitstaan.

Ik vind dat ik mijn eigen trots hoog moet houden. Ik heb een ideaalbeeld, ik wil per sé mijn doel halen, en daarvoor moet ik leren. Maar soms kan ik gewoon niet meer leren. Dan heb ik geen zin, of geen tijd, door msn, of afspraken. Zelfs dan word ik boos op mezelf.

Ik moet mijn doelen halen, ik móet het gewoon.

Zo zie ik nu mijn leven; zo zie ik mijzelf. Slecht, ik weet het. Maar ik kan er niets aan doen. Ik wil gewoon trots op mezelf zijn.

7 things I hate about me.

Och, wat ben ik toch grappig. (Voor de personen die het niet snappen, “7 things I hate about you” is een liedje, en ik maak daar dan ‘me’ van.)

1. ik word snel jaloers
Dat word ik al om de kleinste dingen. Ik ga niet neerzetten waaróm ik dan jaloers word, want ongemerkt ga je er dan op letten - en het is juist dat ik het níet wil laten merken. Dus ja, ik laat je alleen weten dát ik het word.

2; ik kom afspraken niet na
Dan spreek ik met mezelf af: “oke, die persoon vroeg dit en dan ga ik het op die dag doen.” Als die tijd zover is ben ik of te moe, of ik heb geen tijd. Dan vind ik dat behoorlijk stom van me – ik scheld mezelf dan ook voor kutwijf uit in mijn hoofd.

3. ik ben soms niet tevreden over mezelf.
Ik ben soms een perfectionist. Ik wil alles goed hebben, hoge cijfers, en altijd alles afhebben. Maar dat lukt niet altijd. En ook op andere gebieden ben ik niet tevreden. Soms kijk ik in de spiegel, en dan denk ik: Gód, wat ben ik lelijk. Op andere dagen denk ik: Oké, zo erg ben ik niet. Vandaag zie ik er goed uit.
Helaas heb ik dus ook die andere dagen. Denk niet dat ik een of ander anorexia-kind ben die een mooi lijf wilt en er perfect wilt uitzien – zo ben ik niet. Ik denk soms gewoon dat eigenlijk niemand op me kan vallen.

4. soms gedraag ik me anders
Ik houd dan mijn woede in. Stel – iemand scheld me uit. Dan kan ik wel die andere persoon ‘verrot’ schelden, maar ik weet dan dat ik er niets mee bereik. Dan zit mijn hoofd wel vol met scheldwoorden, maar dan komt het er gewoon niet uit. Dan lijkt het alsof het me niets boeit, maar de rest van de dag is mijn humeur beneden peil.
Het boeit me dus wel.

5. ik doe niet de dingen die ik wíl doen
Ik zeg tegen mezelf: Oké, over een half uurtje ga ik huiswerk maken, daarna dit en dit en dan lezen. Dan heb ik alles af. Nou, mooi niet dat dat gebeurt. Dan ben ik te lui om op te staan, of ik heb een andere domme reden. (Zie andere punten hoe ik dan boos op mezelf word.)

6. ik stel me vaak aan
oké, dat is nog wel één van de kleinste dingen waar ik me aan erger – maar ik erger me er wel aan. Vaak als ik alleen op mijn kamer ben ofzo, word ik echt zo’n wemo en ga ik zielig in mezelf doen. :l
Dan doe ik het gewoon op dat moment, dan vind ik het niet zo erg, maar als ik terug denk wel. Ik ben raar, ja.

‘And the 7th thing… I hate the most that I do…
Ik haat het volgende ding niet het meest, maar dat zingt ze. Ja, niet precies. Ach, vergeet ‘t maar weer.

7. ik kan mensen slecht troosten
Dan lijkt het niet alsof ik er niets om geef, of niets om die persoon geef. Wat ik dus wel doe. Ik ben er alleen zó slecht in, omdat ik bang ben dat ik die persoon verkeerd troost, of lullig ga doen – of whatever. (Dat is er trouwens ook één, ‘dat ik te snel bang ben’, maar ja – ik mag er maar 7 [a])
En ik weet dus niet hoe ik het kan “verbeteren”, want wie huilt er nou op commando? Het is sowieso dom om ermee te oefenen, dus laat het maar zitten. Ik blijf het gewoon stom vinden. That’s it.

Net zoals magie.

Soms wil ik gewoon van de aardbodem verdwijnen, even een tijdje niet meer bestaan. Dat een tovernaar met zijn stokje naar je toe komt, een keer op je tikt en “poef”, je bent er niet meer. Ik zou er even niet meer willen zijn om al die zorgen weg te denken. Geen stress om een proefwerk, geen stress om.. tsja, in ieder geval geen stress voor school. Een tijdje lang alleen zijn – of met één of twee mensen – om over dingen na te denken, alles op een rijtje te zetten en dan ‘opgefrist’ terugkeren. Alsof er niets was gebeurd.
Net zoals magie.

Sukkels.

In groep 8 is het allemaal zo makkelijk. Je zegt tegen je vriendin “ik vind die best wel leuk”, en voor je het weet heb je verkering met iemand; terwijl je niet weet of die persoon jou ook ‘best wel leuk’ vind.
Eigenlijk is er in de eerste klas niet veel veranderd. Nog steeds zie ik kinderen van mijn leeftijd door de gangen lopen, zonder hun vriendje/vriendinnetje (als ze die dan tenminste hebben). Nog steeds zie ik ze geen moment samen – zoals dat op de basisschool ook regelmatig gebeurt. Die mensen die zo doen vind ik sukkels. Als je met een persoon hebt dan wil je toch de rest van de dagen bij die persoon zijn? Het is toch geen kledingstuk die even van pas komt? “Oh, vandaag vind ik wel dat ik bij je kan lopen.”
Zelf ben ik gewoon te schijterig om met die persoon om te gaan, maar als je overal op je hyves, msn en weet ik veel waar gaat schrijven “I LOVE …”, dan vind ik wel dat je met die persoon moet omgaan.
Oké, ze bellen met elkaar. Oh help, hoe kon ik dat vergeten. Eerst op school elkaar geen seconde aankijken, en maar bellen doen ze úren. Als je niet veel met elkaar omgaat vind ik niet dat je over je relatie mag opscheppen. Ik begrijp het als je ver weg woont, dan zie je elkaar gewoon minder. Maar als je elkaar elke dag op school ziet kan je toch wel met elkaar omgaan? Ik zeg niet dat je elke seconde bij elkaar moet zijn, maar in de pauzes kan je elkaar toch wel gedag zeggen; zoveel moeite kost dat toch niet?

Ik weet het, zelf durf ik het allemaal niet, maar ik wil gewoon niet dat mensen zo dom doen. Straks is er iemand écht verliefd op een persoon, maar die heeft dan al met een andere persoon waar ‘ie dan helemaal niet op is. Dat zou toch zonde zijn?

I need a holiday.

Gosh, wat heb ik zin in vakantie. Zo, blog klaar.
Muwhaha, nee grapje. Ik ga lekker een stukje schrijven over hoe graag ik vakantie wil.

Vakantie. Wat houdt dat nou in. Luieren op het strand, bergklimmen in de Alpen, of shoppen tot je neervalt. Iedereen heeft een andere kijk op zijn/haar vakantie. Ik persoonlijk vind luieren op het strand, met vrienden afspreken, dagenlang achter de computer zitten een echt vakantie gevoel. En andere willen een hele dag niets doen.

Ik wil gewoon vakantie, om deze nutteloze dingen te gaan doen. Toch zit er een nadeel aan vakantie (waar je zeker nog niet aan had gedacht). Vrienden. Als je op vakantie gaat heb je geen vrienden om je heen – oké, vakantie vrienden, maar die bedoel ik niet. Vrienden die je dagelijks ziet op school, vrienden die jou door en door kennen. Als die ook op vakantie gaan, nadat jij terug bent gekomen, kun je ze wel 6 tot 7 weken niet meer zien - dat is dan wel de extreme vorm, maar toch. Je moet ze wel missen. Zelf ben ik niet een persoon die snel afspreekt, en vooral niet met mijn jongensvrienden. Op een of andere manier vind ik dat eng – net zoals kinderen in groep 4 dat vinden. ‘Oh, ga jij met die spelen? Aaah!’
Maar daar heb ik het nu niet over, ik heb het over vakantie. Holiday. Vacation. Permiso. Of whatever. Lekker ver weg in een warm land, of gewoon thuis blijven. Maar toch ga je je vrienden missen, wat er ook gebeurt. Zélfs de stomme mensen uit je klas, je hebt ze tenslotte niet meer om je heen, en je kunt ze dus ook niet uitschelden ofzo. Of tegen ze klagen dat ze dom doen. Zo krijg je toch een hele andere kijk op vakantie.
Iedereen denkt vast bij het woord vakantie aan laat opblijven en zo. Ik dus niet.

Ooh, Saterday’s lonely
Ohh, Sunday’s cruel.
One thing, one wish only,
Wanna go back, wanna go back to school.

Foute boel, verliefdheid. (3)

Yup, je hebt het goed gezien. Numero 3. Zo kunnen jullie al raden waar het over zou gaan en hoef ik geen nieuwe titel te bedenken. Deze keer een gedichtje, meer niet.

 

Je pakt mijn hand vast als we lopen,
het gevoel van zekerheid is bij me.
Hopend dat dit voor altijd blijft
blijf ik naast je lopen, hand in hand.

We zeggen niets,
niets met onze stemmen.
Maar diep van binnen
schreeuw ik dat ik van je houd.

Ik wil je omarmen,
laten weten dat ik er voor je ben.
Wachtend op een antwoord..
nog steeds hand in hand.

Ik stoot mijn hoofd zodra ik opsta,
het was weer eens zover.
Ik droomde weer over ons samen,
dat zal blijven voor altijd.

Foute boel, verliefdheid. (2)

Op verzoek van Layla komt er nog een stukje, over hoe ik me nu voel. En ja, bereid je maar voor.. IK BEN VERLIEFD! 8D

Jaja, en niet zo’n beetje ook! Dat was ik eigenlijk al een tijdje, maar toen kon ik het niet echt uiten ofzo, want toen hield ik mezelf voor dat ik niet op die persoon was. Want tsja, als je eerst ”gedumpt” bent dan wil je niet meer op die persoon zijn. Nou, dat ging niet zo makkelijk. Al die tijd ben ik denk ik onbewust op die persoon gebleven. En dat – als het niet wederzijds is – is best wel kut xD. Maar daar hoef ik me al geen meer over te maken, aangezien het nu wél wederzijds is! ^^ En nu kan niets me kapot maken, gheghe. Scheld me uit en ik blijf lekker vrolijk. Dát is toch geweldig? 8D

Nou, zoals Layla al voor stelde ga ik vertellen hoe ik me nu voel. Bereid je maar voor, want dit kan nogal raar klinken, muwhaha.

- vrolijk
- über blij
- niet kapot te krijgen (kan je je zo voelen? o.o)
- hmm.. verliefd? xD
- alsof ik de hele wereld aan kan!

Yaaah, dat is toch wel gaaf eh? Ik zie het al, je bent jaloers. jahaa.. jalóers! jaloehoers jaloehoers. Nee grapje. zo ben ik niet. Aaaaaaahum. Hihi. Wahhaa. Oehhoeh. Als je verliefd bent ga je rare dingen zeggen, tenminste ik dan. Sommige blijven daar gewoon normaal over, en ik dus niet. Nou, ik zal ook maar gaan vertellen wat ik graag verwacht/wil. Want het gaat denk ik nog jáaaaaren duren voordat ik normaal over een relatie doe. Maar dan ook echt jaren o.o
Wuahha, ik wou iets neer zetten maar dat doe ik toch maar niet, omdat dat zo dom klinkt xD. Wat ik wel heeeel leuk zou vinden is om ergens heen te gaan en dan samen hand in hand daar lopen, en dan door een weide ofzo. Maar daar gaat mijn droom alweer, hoe moet ik daar in Gódsnaam komen. Tsja, ik denk dat ik er gewoon simpelweg niet kom. Maar ja, altijd optimistisch blijven! Hmm.. wat zou ik nog meer willen? Normale dingen in een relatie natuurlijk, af en toe iets romantisch dan blijf ik gewoon smóooooooooooooor op die persoon, en ga zo maar door. Oh, en by the way, ik zou me doodschamen als ”hij” dit las, wuahaha. Maar ook natuurlijk zwaar grappig. Oeh, ben ik gewoon raar x].

Ik hoop dat dit genoeg is Layla, en ja, je naam staat er 3x in xD

Foute boel, verliefdheid.

Ik ben slecht in relaties, met jongens dan wel te verstaan. Zoals sommige vást al hebben gemerkt ben ik daar behoorlijk beroerd in, om het maar even netjes uit te drukken. Like, ik durf zelfs niet af te spreken met een jongen. Hoe erg is dat?

Als ik op iemand ben, dan is mijn wereld een sprookje en een ellende. Ik ben dus in een ”sprookjeswereld” omdat ik dus verliefd ben, en dan voel ik me net een vogeltje. En het is een “nachtmerrie” voor me omdat ik dan geen zogenaamde actie durf te ondernemen met die persoon. Zelfs met andere vrienden afspreken – met die persoon erbij – vind ik al doodeng. En dan ga ik me als een eikel gedragen, en daar krijg ik dan ook spijt van. Ik ga dan zelfs personen beledigen, terwijl ik daar 100% voor tegen ben. Dan vind ik mezelf toch echt raar hoor. Het spijt me Mickey, ook al heb ik dat al vaak gezegd. Ik wilde jou niet beledigen, en je had me best een klap mogen verkopen. Of op zijn minst me uitschelden.

Maar ik heb het niet over mijn beledigingen, ik heb het over waar die beledingen door komen. Mijn stomme, domme verliefdheid ja. Toen ik in de 5e zat droomde ik ervan om een vriendje te hebben. En in de 6e kwam die uit. Maar dat bleek dus alleen om het stoere te zijn. Hij zei een keer tegen zijn vrienden waar ik bij was: ‘Ik keek de klas rond om te kijken met wie ik wel verkering wou.’ (Ja Layla, in de zesde zeg je wou, dus het is geen typfout. ^^) Sinds dien houd ik niet zo erg van verkering hebben.

Maar.. *pampampam*, het aller stomste moet nog komen. En dat komt.. NU! Soms droom ik ervan om in een weiland of strand met mijn “geliefde” naar de sterrenhemel te kijken. Fantastisch toch? Nou, een probleempje dan, dat komt er waarschijnlijk niet van. Doordat ik het zo eng vind, kan ik geeneens in de buurt bij die persoon komen, laat staan samen mee naar een sterrenhemel kijken. Of gewoon stevig omhelsd worden, weten dat die persoon van je houd, zelfs dat is voor mij ‘de zevende hemel.’ Maar wil je écht mijn hart veroveren, en mijn eeuwige liefde hebben? Dan doe je zo romantisch mogelijk, en ik smelt als een blok voor je. Kom je met een rode roos aankakken en met de woorden ‘Ik houd van je, wil je mijn vriendin zijn’, dan zul je me toch naar het ziekenhuis moeten brengen, want dat heb je zelfs mijn hart gestolen.

Dus, wie zorgt dat ik naar het ziekenhuis moet?

Gedachtes – die raar zijn

De regen klettert op de straten, en ik zit voor het raam naar buiten te staren. Toch raar, ‘regen’. De wereld is toch een raar iets. Wat zou ik graag naar buiten willen rennen en daar een uur blijven staan, om te voelen hoe de regen op mij zou vallen. Helaas kan dat niet – waarom doet er niet toe. Mijn gedachtes zijn soms raar, wie wilt er nou bijvoorbeeld voor zijn plezier in de regen staan? Ik, okè..

Soms zou ik er wensen dat ik dit niet dacht, maar op een of andere manier is het bijzonder. Er zijn vast wel andere mensen die dit zouden denken, en zich daar dan wél prettig bij voelen – en het dan ook nog doen. Daarmee bedoel ik natuurlijk in de regen staan wat ik natuurlijk weer niet kan. Het voelt alsof ik gevangen ben, gevangen dan ook nog in mijn eigen huis. Waarom kan ik niet gewoon vrij zijn? Waarom kan ik niet gewoon naar buiten rennen en in de regen staan, zoals ik dat graag zou willen? Waarom zijn mijn gedachtes niet zoals ik wil dat ze zijn?

Zwakke vorm van filosofie.

Ik kan er niet meer omheen. Elke dag denk ik eraan, het is niet weg te krijgen. Gisteravond zat mijn vader iets te lezen, en sinds kort had hij daar een bril voor nodig. Dat betekend dat zijn ogen het minder goed doen. Dus ook dat hij ouder word. Dus, ook sneller dood. Waar blijft hij dan? Blijft hij aan mijn zij, of gaat hij naar de hemel? Dit is nog maar een klein voorbeeldje die iedereen zich wel eens afvraagt. Je hebt ook dingen zoals: ‘Waarom is de lucht blauw?’ en ‘Hoe komen we aan het woord boom?’

 

Helaas denk ik niet aan die simpele dingen. Bij mij is het eerder: ‘Hoe komt het dat het Universum oneindig is?’ Dat kan toch niet? Maar als het zou stoppen, dan zou daar ook iets achter moeten liggen. En als dat stopt, dan zou daar óók iets achter moeten liggen, enzovoorts, enzovoorts. Soms is het erg vervelend, je bent uitgeput en dan komt dat onderwerp in je hoofd. Het kan natuurlijk ook fijn zijn, hoewel dat bijna nooit voorkomt. Dan zit je in de bus, en dan kijk je vrolijk om je heen hoe het allemaal komt dat dat mooie er allemaal is.

‘Zou God dat gemaakt hebben? De oerknal misschien? Iedereen weet dat alles groeit op vruchtbaar grond zoals lava, en de aarde is nou eenmaal in mekaar ‘’gesplast’’, en dus ook warm geworden.’

Dit was misschien niet een goed voorbeeld, maar zo iets zou je dus aan kunnen denken.

 

Dat is dus filosofie. Als je er aan denkt, ben je een filosoof. Allemaal moeilijke woorden, dus vergeet het maar weer. Denk maar zo, je denkt aan dingen waar je niet aan hoeft te denken. Je ziet ook vaak posters met: ‘Ik denk, dus ik besta’ (Of net het omgekeerde). Die zinnen, die vind ik nogal onzin. Het is natuurlijk wel op en top filosofisch, maar die zin blijf ik maar raar vinden. Ik denk dan toch liever aan mijn eigen filosofische dingen.

 

Ik weet trouwens niet waar dat allemaal vandaan komt. Het was er ineens. Het zit dus ook in mijn hoofd. Eerst dacht ik over doodgaan na, maar langzamerhand komen er steeds meer vragen bij. Dat doodgaan, dat komt misschien wel doordat een vriendin van mij was overleden. Misschien ben ik daarom wel ineens een filosoof. Toch vind ik het maar raar. Straks moet ik nog in therapie, omdat ik er aan denk. En dat terwijl ik 13 ben. Gelukkig is het niet té erg, ik heb nog wel een normaal leven. Ik lach, ga naar school, en ik ben erg tevreden met mijn leven. Nu ik erover nadenk, ik ben best trots op mijn filosofischheid. Niet iedereen op mijn leeftijd heeft dat. Misschien als ik erover begin, dat er dan ineens heel veel mensen filosoof zijn, maar ik zeg het niet zo snel. Straks kijken ze me allemaal raar aan, alsof ik een gek ben. Gek, wie heeft dat woord bedacht? Oké, een man/vrouw, maar dan nog. Wie zorgde ervoor dat die persoon dat in z’n hoofd kreeg? Hoppa, weer een filosofische gedachte. Toch best vervelend soms.

 

Het meeste waar ik me aan erger, is de tijd. Tijd gaat altijd vooruit, het staat nooit stil. Hoe komt dat? En waarom kunnen we alleen door onze ogen kijken? Omdat bij de Sims, (dat spel, iedereen kent dat vast wel,) daar kan de tijd vriezen, sneller spelen, en natuurlijk ook normaal tempo afspelen. Waarom kunnen wij dat niet? En bij de Sims kun je ook met meerdere personen ‘spelen’. Waarom zien wij maar één blik? En niet vier? En iedereen ziet ook nog anders. Bijvoorbeeld wat de een rood vindt, vindt de ander roze.

 

Dit zijn natuurlijk domme vragen, ‘omdat het niet kan’. Maar van de tijd, die is toch niet dom? Dat zou iedereen toch wel willen weten? Oh, er popt een nieuwe vraag op in mijn hoofd, die even vervelend is als alle andere vragen. ‘Hoe komt het dat we zo’n lichaam hebben? En niet een vis?’ Op die tweede vraag kom ik zo weer op terug, maar die eerste is toch raar? We hebben organen, en zonder die kunnen we niet leven. Waarom hebben ze geen andere dingen in ons lichaam gedaan? Zoals een soort beker. (Oké, die was echt dom, maar ik moest even een voorbeeld hebben.) En die vraag van de vis. Waarom zijn we geen vis? Horen we zo te zijn? En vissen, ook echt vissen? Nu we het toch over dieren hebben, kunnen dieren óók denken? En zo ja, net als ons? Denken hun ook na hun uiterlijk? Goed, het zijn natuurlijk rare vragen. Maar ik ben gelukkig niet de enige die erover nadenkt.

 

Denk maar niet te veel na over het leven, het is allemaal frustrerend.